Het stemmetje in je hoofd, wat heb je er aan?

Die Stimme in Deinem Kopf, wofür ist sie gut? (German↓)

The voice in your head, what’s the use? (Englisch↓)

Het stemmetje in je hoofd, wat heb je er aan?

Ja ik heb een stem in mijn hoofd. Misschien denk je nu,” ja, ik dacht altijd al dat hij gek was. Maar we kennen het allemaal wel dat stemmetje dat die vervelende dingen zegt, net als jij nadenkt om iets nieuws te gaan doen. Je moet een presentatie geven, en de stem zegt, Jij een presentatie, je hebt toch niets te vertellen, wie denk je wel dat je bent, je gaat vast stotteren, of raakt je tekst kwijt en dan lachen ze je uit. Bij iemand anders zegt de stem misschien, je bent een kei in spreken, maar een partner zul je nooit vinden, er is vast iets mis met je want geen relatie houd stand. Laats sprak ik met een vriendin en haar stem zei precies dit. Ik vroeg haar wie zegt dit. Ze dacht even na, niemand alleen ik. Ja precies en daarmee geef je die stem macht.

In een boek las ik, “als een vriend van je zulke ongevraagde adviezen zou geven als de stem in je hoofd, dan zou je hem toch de deur wijzen, of niet?, deze stem zou in een inrichting moeten opsluiten!” 

Wat zegt jou stem?

Waar komt die stem vandaan?

Ik heb een theorie, wil je hem horen?

De stem is je onderbewustzijn. Dit is niet zweverig of zo. Je onderbewustzijn is er om je in leven te houden. Hij regelt je ademhaling en je hartslag, daarmee houd hij je in leven. En als je alles doet wat je tot nu toe gedaan hebt dan blijf je waarschijnlijk leven, want tot nu toe is dat ook gelukt, je leeft immers nog. Dus… als je iets nieuws (buten je normale routine/ervaring) wilt proberen dan gaan de alarm bellen af en wordt ‘de stem’ in werking gezet.

Ik wil mee nemen op een reis ver terug in de tijd.

Net buiten het dorp loopt een mens, wolken warme adem komen uit zijn mond. Hij duikt dieper in zijn van dierenhuiden gemaakte tenue. ook hij heeft een stem in zijn hoofd. Hij moet deze dag wat te eten vangen zijn gezin rekent er op. De stem zegt:” ja je bent al een tijdje met legen handen thuis gekomen. Het hele dorp, of wat er van over is, rekent op je.” 

Maar aan de overkant van het kleine meer had hij laatst nog wild gezien. Het meer is nu bevroren. Na een paar stappen op het ijs hoort hij een gekraak en ziet een scheur van waar zijn voet is in het eis schieten, van zijn stuk gebracht, neemt hij de volgende stap niet goed en valt op zijn buik. Onbewust gaat hij niet meer staan en schuift als een te dikke pinguïn naar de oever. Op de oever zegt de stem in zijn hoofd, “ dit is te gevaarlijk. Je moet terug.” Hij stelt zich voor dat hij met lege handen in het dorp terug komt, hij ziet de hongerige en teleurgestelde gezichten. Nee hij moet, hij wil, hij zal… Hij besluit dat hij het gaat doen, or die trying. Kort na het besluit heeft hij ineens een idee. Op zijn buik kraakte het ijs niet. Dus als hij veel ijs tegelijk aanraakt dan gaat het misschien. Hij vlecht wat lange takken tezamen en schuift dit op het ijs. Voorzichtig kruipt hij met zijn buik op zijn kunstwerk. Met zijn mes prikt hij in het eis om zich voor te trekken. Het gaat, maar daar is de stem weer, “ga toch terug naar het dorp, stel je voor hoe verdrietig ze zijn als je niet meer terug komt.” Maar hij is vast beraden en wil daar niet aan denken, Nee, hij heeft er vertrouwen in dat het zo gaat lukken, hij denk aan hoe blij ze zullen zijn als hij met een mammoet op zijn rug het dorp inloopt. Hij prikt vastberaden zijn mes in het ijs en met een stevige haal is hij weer een meter verder. Hij lacht in zichzelf over het idee met de mammoet. De stem in zijn hoofd is stil, deze voelt de ervaring, de wilskracht en het vertrouwen van de lichaam waarin hij huist. Hij voelt zelfs plezier. De stem glimlacht tevreden. Het lichaam is veilig gesteld en hij dus ook.

Ik ben een dialoog met mijn onderbewust zijn aangegaan. Maar daar meer over in een volgend Blog.

Kun jij je een moment in je leven herinneren, waar je de stem het zweigen hebt op gelegd door hem te tonen dat je plezier hebt in en/of vastberaden was om dat te doen wat je in eerste instantie tegen op zag. Deel het met ons. 

Die Stimme in Deinem Kopf, wofür ist sie gut?

Ja, ich habe eine Stimme in meinem Kopf. Vielleicht denkst Du jetzt: „Ja, ich dachte immer schon, er sei verrückt.“ Aber wir alle kennen diese Stimme, die diese nervigen Dinge sagt, genau wie Du darüber nachdenkst, etwas Neues zu tun. Du musst eine Präsentation halten und die Stimme sagt: DU willst eine Präsentation geben? DU hast doch überhaupt nichts zu sagen; wer denkst du, das du bist!? Du würdest stottern, oder Deinen Text vergessen und sie werden dich auslachen. Bei jemand anderem sagt die Stimme vielleicht: Du magst gut sprechen können, aber du wirst nie einen Partner finden. Etwas stimmt nicht mit dir, weil keine Beziehung von Dauer ist. 

Letztens sprach ich mit einer Freundin darüber  und ihre Stimme hat ihr genau dieses erzählt. Ich fragte sie: Wer sagt das? Sie dachte einen Moment nach, „niemand außer mir“, antwortete sie. „Ja genau!“, und damit gibst du dieser Stimme Kraft.

In einem Buch las ich: „Wenn ein Freund so unaufgefordert Ratschläge geben würde, die die Stimme in deinem Kopf, würdest du ihm die Tür zeigen, nicht wahr?“ Diese Stimme sollte in einer Institution eingeschlossen werden. 

Was sagt Deine Stimme?

Woher kommt diese Stimme?

Ich habe eine Theorie. Möchtest Du sie hören?

Die Stimme ist Dein Unterbewusstsein. Das hat nichts mit Esotherik zu tun. Dein Unterbewusstsein ist da, um Dich am Leben zu halten. Es steuert Deine Atmung und Deine Herzfrequenz und sichert lebenswichtige Körperfunktionen. Und wenn Du alles tust, was Du bisher getan hast, würdest Du wahrscheinlich am Leben bleiben, weil es bisher ja auch geklappt hat. Also… wenn Du etwas Neues ausprobieren möchtest (etwas ausserhalb Deiner normalen Routine/Erfahrungen), klingelt der „Alarm“ und Deine Stimme wird aktiviert.

Lass uns zusammen auf eine Zeitreise gehen.

Ein Mensch geht auf einem Weg etwas außerhalb des Dorfes, Wolken aus warmem Atem kommen aus seinem Mund. Er taucht tiefer in seinen Mantel aus Tierpelzen ein. Auch er hat eine Stimme im Kopf, die sagt: Du musst heute Beute machen. Deine Familie zählt darauf.“  Sie sagt, „Ja, du bist eine Weile mit leeren Händen nach Hause gekommen. Doch auch dein ganzes Dorf, oder was davon übrig ist, zählt auf dich.“

Auf der anderen Seite des Sees vor ihm hatte er kürzlich Wild gesehen. Der See ist jetzt gefroren. Nach ein paar Schritten auf dem Eis hört er ein Knacken und sieht wie sein nächster Schritt einen Riss auf der Eisfläche verursacht. Vor Schreck ein wenig aus dem Gleichgewicht gebracht fällt er auf den Bauch. Instinktiv bleibt er liegen und rutscht wie ein fetter Pinguin zurück ans Ufer. Dort angekommen meldet sich die Stimme in seinem Kopf:“Das ist zu gefährlich. Du musst zurück gehen.“ Er stellt sich vor, wie er mit leeren Händen ins Dorf zurückkehren und die hungrigen und enttäuschten Gesichter sehen würde. Nein, er muss, er will, er wird… Er beschließt, dass er entweder eine erfolgreiche Jagd haben oder bei dem Versuch sterben wird. Kurz nach dieser Entscheidung hat er plötzlich eine Idee. Das Eis brach nicht weiter auf, als er so auf dem Bauch darüber robbte. Wenn er also gleichzeitig viel Eis berührt, funktioniert es vielleicht. Er bindet also einige lange Äste zusammen und schiebt sie auf das Eis. Vorsichtig krabbelt er bäuchlings auf sein Kunstwerk. Er steckt sein Messer ins Eis, um sich voran zu ziehen. Es klappt, aber das warnt ihn wieder die Stimme: „Geh zurück ins Dorf. Stell dir vor, wie traurig sie sind, wenn du nicht zurückkommst.“  Aber er ist entschlossen und will nicht darüber nachdenken. Nein, er ist sogar zuversichtlich, dass es so klappen wird. Er denkt, wie glücklich sie sein werden, wenn er mit einem Mammut auf dem Rücken ins Dorf kommt. So sticht er sein Messer fest ins Eis und mit einem starken Zug rutscht er einen Meter weiter voran. Und er lacht über die Idee mit dem Mammut. Die Stimme in seinem Kopf ist still, sie spürt die Erfahrung, die Willenskraft und das Vertrauen des Körpers, in dem sie wohnt. Sie fühlt sogar Freude. Die Stimme lächelt zufrieden. Dieser Körper ist gesichert und die Stimme auch.

Ich habe einen Dialog mit meinem eigenen Unterbewusstsein aufgenommen. Aber mehr dazu in einem weiteren Blog. 

Kannst Du Dich an einen Moment in Deinem Leben erinnern, an dem Du Deine innere Stimme zum Schweigen gebracht hast? Vielleicht indem Du ihr gezeigt hast, dass Du Spaß hast und/oder entschlossen warst, das zu tun, was Du Dich zuvor nicht getraut hast? Teile Deine Geschichte mit uns.

The voice in your head, what’s the use?

Yes I have a voice in my head. Maybe you think, “yes, I always thought he was crazy. But we all know that voice that says those annoying things, just as you think about doing something new. You have to give a presentation, and the voice says, You? A presentation? What do you have to say, who do you think you are, you will stutter, or forget your line and they will laugh at you. Someone else his/her voice might say, you’re a good speaker, but you will never find a partner, there is probably something wrong with you because no relationship will last. Last time I spoke to a friend and her voice said exactly this. I asked her who said this. She thought for a moment, no one but me. Yes exactly and this is where you give that voice power.

In a book I read, “if a friend of yours gave such unsolicited advice as the voice in your head, does, you would show him the door, kick him out, wouldn’t you? This voice should be locked in an institution!”

What does your voice say?

Where does that voice come from?

I have a theory, do you want to hear it?

The voice is your subconscious mind. This is not mystical or something. Your subconscious mind is there to keep you alive. It controls your breathing and your heart rate, thus keeping you alive. And if you do everything you have done so far, you will probably live, because so far you have succeeded, because you are still alive. So… if you want to try something new (not your normal routine /experience) then the alarm bels ring and the “voice” is activated.

I want to take you on a journey back in time.

Just outside a village walks a person, clouds of warm breath come out of his mouth. He dives deeper into his outfit made of animal skins. he also has a voice in his head. He has to catch some food this day, his family is counting on it. The voice says: “yes you have come home empty-handed for a while. The whole village, or what’s left of it, counts on you., no pressure 😊”

But on the other side of the small lake he had recently seen wildlife. The lake is now frozen. After a few steps on the ice he hears a cracking sound and sees a crack traveling trough the ice from where his foot is, startled, he does not take the next step properly and falls on his stomach. Unconsciously he doesn’t stands up and like a fat penguin he slides to the bank. On the bank of the lake, the voice in his head says, “This is to dangerous. You have to go back. ” He imagines returning to the village empty-handed, seeing the hungry and disappointed faces. No he has to catch something, he wants, he will… He decides that he will do it, or die trying. Shortly after that decision, he suddenly has an idea. The ice did not crack when he was on his stomach. So if he touches a lot of ice at the same time it might work. He braids some long branches together and slides them on the ice. He carefully crawls on his artwork. He stabs his knife in the ice to pull himself forward. It goes, but there is the voice again, “go back to the village, imagine how sad they will be when you don’t come back.” But he is determined and does not want to think about it. No, he is confident that it will work, he thinks about how happy they will be if he walks into the village with a mammoth on his back. He firmly pierces his knife into the ice and with a firm stroke he is another meter further. He laughs to himself about the idea with the mammoth. The voice in his head is silent, it feels the experience, willpower and confidence of the body in which he lives. He even feels pleasure. The voice smiles satisfied. The body is secured and so is he.

I have started a dialogue with my subconscious mind. But more about that in a next Blog.

Can you remember a moment in your life when you put your voice on it by showing it that you enjoy and / or were determined to do what you initially feared. Share it with us.

Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *